Borstvoedingsvoorbereid

Ook deze keer zou ik dolgraag terug borstvoeding geven. O, wat kijk ik er naar uit! Dat intense contact, die verbondenheid, het oogcontact tijdens het drinken, het geslok en gesloeber horen en ja, ook het gemak. Hier geen geklooi met verschillende voedingen proberen, flesjes steriliseren en opwarmen midden in de nacht of de vrees dat ze te weinig of net te veel zouden drinken.

Dat echter die eerste dagen/weken geen pretje zijn, is iets dat ik mij nog maar al te goed herinner van mijn eerste bevalling. Man, wat heb ik mij daar toen aan mispakt! Ik was nochthans naar "de les" geweest, had notities genomen en had al eens een boek over het onderwerp gelezen. Toch was dat geen garantie voor het niet hebben van bloedende tepelkloven, een inmense stuwing, brandende tepels en ontroostbaar babygehuil.

Wat er bij Elise vooral fout liep, was dat ze enkel en alleen maar te troosten was met mijn borst. Niets anders, punt. Deed ik dat niet dan schreide ze zo hard dat het twee kamers verder te horen was. De eerste nacht had ze geen kikje gegeven, maar naarmate de tweede dag vorderde stopte ze maar niet met huilen. Als kersverse moeder kan je dat ontroostbaar gehuil niet aanhoren, dus legde ik haar aan. En telkens opnieuw en opnieuw. De gevolgen vallen natuurlijk te raden.... wat eerst begon met blauwe tepels eindigde al snel in kloven tot bloedens toe. En een megastuwing op dag vier!

Uiteindelijk heb ik bij mijn thuiskomst een zelfstandige vroedvrouw gecontacteerd en met haar fantastische hulp (en niet te vergeten; de morele ondersteuning van mijn mama) is alles gelukkig goed gekomen.
Nu heb ik al een jaar ervaring achter de rug en ga ik het toch net ietsje anders proberen aan te pakken. Ik stelde volgend pakketje samen voor in het koffertje:

 Het bevat o.a.:

* Goedzittende borstvoedingsbeha's en compressen: Een must! Ik ben ervoor naar een speciale babyzaak geweest, waar ze mij uitstekend geholpen hebben.

* Een borstvoedingskussen: Mijn favoriete drinkhouding is buik tegen buik, lekker knus! In zo'n ziekenhuisbed is dat niet zo handig en zo'n kussen geeft dan wat extra steun. De rugbyhouding heeft mij dan weer van mijn tepelkloven afgeholpen, maar is echter niet zo comfortabel, dus dat kussen, dat moet zeker mee.

* Venkel- en karwijthee: Voor de melkproductie op gang te helpen en tegen de krampjes.

* Een kersenpitkussentje: Zo'n warm kussentje doet ontzettend veel deugd bij stuwing.

* Een elektrische borstpomp: Doordat Elise zoveel gesabberd had, had ik natuurlijk de dagen erna een torenhoge melkproductie, bij het duwen op mijn borst kwam de melk zelfs twee meter verder op de muur terecht... Pijn dat het deed, ik heb er een paar lelijke striemen aan over gehouden. Wat ik alleen maar mocht doen van de vroedvrouw in het moederhuis was manueel afkolven onder de douche, pijnlijk! Afkolven met een machine was des duivels. Wist ik veel! Als ik daar nu weer zo'n last van heb, haal ik gewoon de ergste stuwing met de kolfmachine af. Natuurlijk niet helemaal leeg, want anders is de melkproductie helemaal in de war.

Het tasje maakte ik om wat kleine prulletjes in kwijt te kunnen en bevat:

*Tepelcréme: voor de kloven. Ook nu smeer ik ze al in.
*Tuutjes: Ook al raad Kind & Gezin dit af, deze keer geef ik direct na zijn/haar eerste voeding een tuut. Elise wou dit op de tweede dag al lang niet meer en ik ben er nog steeds van overtuigd dat veel lijden mij gespaard zou zijn moest ik haar er meteen een gegeven hebben.
*Een tepelhoedje: Dat ga ik niet d'office gebruiken, maar ik heb geen zin om als ik er toch een wil, eerst hemel en aarde te moeten bewegen vooraleer ik er een krijg.

*Geheugensteuntjes, zoals zij er maakte.

Voor de handigheid maakte ik dan ook nog een borstvoedingsschort. Ik ben zeker niet te preuts om in het openbaar mijn baby de borst te geven, maar mogelijke toeschouwers zijn dat spijtig genoeg soms wel en ik wil zeker niet gaan provoceren. Bij Elise heb ik daar maar één keer een negatieve ervaring mee gehad en dat was op reis in Frankrijk. Ik mocht van een bewaker niet voeden op de binnenplaats van een kasteel, ook al was dat achter een muurtje waar niemand ons zag zitten... Ik ben toch blijven zitten, maar absoluut niet op mijn gemak en kokend van woede, dat ook!

Het is gemaakt uit een restje stof van het bedje, de ommezijde is badstof en het sluit met een knoop rond mijn hals.

Verder maakte ik ook nog zo'n inbakerdekentje (dat ik na de bevalling nog wel eens toon) en hoop ik nog een Lodger af te krijgen. Bij Elise had ik zelfs nog nooit van inbakeren gehoord. Volgens mij was zij nu eens echt een baby dat daar deugd van ging gehad hebben. Ik voel mij daar nog altijd schuldig over!

Misschien is dit alles wel helemaal overdreven en gaat het terug als vanzelfs... Ik hoop het! Hebben jullie nog ideetjes? En loopt het gemakkelijker bij een tweede of is het toch echt weer even wennen?

Update: Met de werken van vrijdag heeft Blogger enkele comments verwijderd. Ik heb ze gelukkig wel allemaal kunnen lezen op mijn emailadres, bedankt!