Klein klein peutertje!

Na mijn hemelse vakantie kwam ik meteen terug met beide beentjes op de grond terecht. Gedaan met verse croissants, liters wijn, het zonnetje en tijd om boeken te lezen (vier kanjers, astemblief!). Gedaan met elke ochtend knuffeluurtjes te houden met de dochter, waarbij ze soms terug in slaap viel, in het putje van mijn armen, kan je je iets zaligers inbeelden? Eén dag na mijn verlof stond een reeks van zeven dagen werken voor de deur, startten mijn rijlessen, moest mijn dochter naar "de grote kindjes" in de opvang en lagen er voor mijn lief een paar ultra-dringende zaken te wachten. Vakantiegevoel, heeft daar iemand misschien nog wat van over?

Daarmee, geen tijd om veel te bloggen, want ik werk nog steeds fulltime en hou helaas geen tijd over om te naaien, laat staan om het huishouden draaiende te houden (die strijk hé, echt een neverending story). Ik heb mijn dochter deze week maar 30 minuten gezien, want 's morgens heb ik rijles, 's middags laatavonddienst.

Maar goed, ergens onderweg vond ik toch nog wat tijd om een klein geschenkje te maken voor Cindy van de kinderopvang. Ons kinderdagverblijf is in twee groepen verdeeld, boven zitten de hele kleintjes, beneden de -slik- peuters. En alhoewel er laatst in de Hema iemand tegen zijn kindje zei "eerst die vrouw met haar baby laten voorgaan", moet ik mij er echt wel bij neerleggen dat ze er geen meer is. Mijn dochter is nu dus een peuter, alhoewel ze nog steeds niet alleen stapt of mama zegt... (gelukkig geen die in haar neus peutert -of toch niet als ik kijk.)

Ik maakte een klein tasje in het zelfde stofje als haar luiertas, met broche in en een kaartje bij. Ze verwachten dat daar totaal niet hoor, maar hoe bedank je iemand die zo ontzettend goed voor je kleintje gezorgd heeft? Die het zoveel draaglijker maakt om werkende moeder te zijn? Die mee helpt opvoeden en goede raad geeft? Waarvan je het gevoel hebt dat ze je kind écht graag zien? Dat alles laat mij niet onberoerd, een klein geschenkje dus maar:

De bloemenbroche kreeg ik in de goodiebag op de blogmeet, maar ik weet niet meer van wie. Met pijn in het hart schenk ik hem weg, maar ik vond echt geen tijd meer om er zelf een te haken en hij past ideaal in het tasje, bij de nieuwe eigenares!

Ik vind hem echt ontzettend mooi en wou hem eigenlijk komende winter op mijn nieuwe sjaal spelden, m.a.w. der wilt zeker niemand zo'n nieuw bloemke voor mij haken alstublief?

Op het kaartje schreef ik een gedichtje:

Bedankt voor alle fijne dingen
De traantjes drogen en het liedjeszingen
De moederdagcadeautjes en verjaardagskronen
Ook om liefdevol haar poepje te verschonen!

Elise heeft bij jou leren spelen
Nee, ze hoefde zich nooit niet te vervelen
en wij konden op de hoogte blijven
door in haar schriftje te schrijven

Ze is nu een heel ander kind
dan zes maanden geleden
en samen met haar vriendinnetje Mint (*)
is ze nu klaar voor Clarissa beneden

Dit klein geschenkje in de kleuren van haar luiertas
zodat je niet vergeet, wie ook Elise weeral was!

*Mint is een meisje waarmee Elise naar het schijnt heel veel mee optrekt, ik vind dat echt grappig, mijn dochter haar eerste vriendinnetje, zo schattig!

Het stofje is dus een restje van de luiertas. Ik gooi nooit geen restjes weg, voor dit tasje had ik maar lapjes van maximum 10*10 nodig!

En nu op het gemak verder naaien aan de naaiels voor mijn ongeboren metekindje. Mijn schoonzusje is al zo dik, ik kan niet geloven dat het nog 7 weken op zich gaat laten wachten, spannend!