Inbakeren

Binnenkort wordt mijn metekindje geboren! De mama is uitgerekend voor 21 september (één dag na mijn verjaardag), maar we denken met ons allen dat het enkele weken eerder zal komen, omdat;

* ze -no doubt- al een ontzettende dikke buik heeft,

* het baby'tje al heel wat zwaarder is dan de statistieken voorspellen,

* haar mama (= mijn schoonmoeder) nooit overtijd gegaan is, integendeel,

* het baby'tje en mijn Elise zullen nichtjes/neefje en nichtje zijn. Zij was ook enkele weken vroeger, was ook zwaarder dan de gemiddelde foetus en ik was ook ongelofelijk rond!

Oké, het zijn allemaal drogredenen, voor hetzelfde geld gaat ze natuurlijk overtijd, maar het zijn er genoeg opdat ik eindelijk eens in actie ging schieten! Toen ze net zwanger was beloofde ik namelijk vanalles te naaien, waaronder o.a. iets om het kindje mee in te duffelen. Eerst had ik het gedacht om zo'n-achtig nestzakje te maken, dat ze dan ook in de maxi-cosi kon gebruiken. Maar toen konden ze een maxi-cosi op de kop tikken waar er al een voetenzak bij zat en daarom stelde ik voor om dan maar een inbakerdekentje te maken.

Het stofje koos mijn schoonzusje zelf op Petit Bazaar bij Vermiljoen. Ik vind het echt leuk om iemand een stofje te laten kiezen en er daarna iets voor hen uit te maken, dat geeft zo'n voldoening! Het patroon vond ik in het boek "Simple Sewing for baby's" van Lotta Jansdotter.

Inbakeren is iets dat ik pas ontdekt heb nadat Elise eigenlijk al te oud was om het te doen. Bij een eventueel volgend kindje ga ik dat proberen toepassen vanaf het prille begin. Inbakeren bootst voor de baby de behaaglijke en vertrouwde omgeving van in de baarmoeder na, waardoor ze minder snel onrustig worden en huilen. Ook bij krampjes, de schrikreflex en reflux heeft het al zijn nut bewezen.

En nu vol spanning wachten op de uiteindelijke geboortedatum en foto's met het kindeke als worstje erin!