22/04/09

Vandaag ben ik één jaar moeder! Hiphoi voor mijn Elise! Terwijl zij al de hele dag een stralend humeur heeft, loop ik echter wat weemoedig rond, door al die herinneringen aan die 22e april van vorig jaar. Moeder worden is nog steeds de meest intense ervaring van mijn leven. En dat klein hulpeloos baby'tje van toen is er nu gewoonweg al één... snif &snotter!

Omdat ik het altijd leuk vind om bevallingsverhalen te lezen, volgt hieronder die van mij, natuurlijk véél te lang!

Dinsdag 21 april. Ik ben 37 weken zwanger. Het is 10 uur 's morgens en straks heb ik afgesproken met mijn beste vriendin om nog wat te winkelen. Na een paar helse weken is ons huisje ein-de-lijk babyklaar, met dank aan de paasvakantie en mijn jonger broertje... Op mijn ellenlange to do-lijstje van weleer staan slechts nog 3 dingen; de wieg opzetten, de doopsuikertjes voor mijn werk én ... gewoon nog eventjes genieten van ons tweetjes, want dat waren we de laatste tijd wat uit het oog verloren.

Na een gezellige middag met de vriendin nemen we afscheid van elkaar en ze roept nog "ik zie je terug als je bevallen bent". "Ma zot" zeg ik, "dit gaat hier wel nog eventjes duren hoor". Mijn liefke komt mij oppikken, brengt mij naar huis en beveelt mij nu eindelijk eens te gaan liggen. Wat ik niet kan, want ik voel mij zo onrustig. Als hij later terug thuis komt van zijn werk heeft hij pizza's mee en heb ik nog wat verder in het babykamertje gerommeld. Hij schrijft nog wat aan de enveloppen en ik leg de laatste hand aan mijn koffertje, de borstvoedingsbeha's die ik die middag gekocht heb worden er o.a. nog bijgemoffeld. Ik verander mijn status op Facebook in "L. telt de dagen af" en kruip daarna lekker tegen mijn vriend aan in bed. Het is half 1 's nachts.

Rond half 3 word ik terug wakker omdat ik het gevoel heb te moeten plassen. "O f*ck, te laat", denk ik, want ik voel al wat nattigheid. Inwendig vloekend -dat vertellen ze er toch allemaal niet bij-waggel ik naar het toilet. Zonder lenzen zie ik bijna niets, maar dit zie ik toch goed liggen.... De slijmprop! Ik sta recht om het boeltje eens beter te bekijken en meteen verlies ik terug wat vocht. "Lievekeh", gil ik, "ik denk dat mijn vliezen gebroken zijn". Het lief staat direct in de badkamer en kijkt mee. "Maar nee", zegt hij, "ge hebt gewoon in uw broek gepiest" En alsof dit de gewoonste zaak van de wereld is, kruipt hij terug in bed. Ik geloof hem, want ik voel immers niets, nadda, noppes, ik zou toch weeën moeten hebben? Of toch tenminste iets voelen? Mijn eigen vervloekend dat ik dat hoofdstuk over de bevalling nog niet heb durven lezen, verlies ik weer wat vocht. Terug naar de slaapkamer en tijd om eventjes hysterisch te doen, want het lief ligt zalig te ronken.

"Ge moet opstaan lieveke", huil ik "het is echt zo ver". Hij knipt het licht aan en ziet aan mijn gezicht dat het menens is. Ik besluit mij vlug te douchen, terwijl hij met de afdeling Verloskunde belt. We moeten sowieso komen, ook al voel ik niets. Ik bel voor de leut ook eventjes mijn moeder uit bed, die wellicht vandaag grootmoeder zal worden. De koffer wordt in de auto gezet en ik zie op het display dat het 22 april is, 03u34. "Vandaag word ik moeder" schiet er door mijn hoofd en ik ben vreemd genoeg super kalm.


In het ziekenhuis aangekomen word ik direct aan de monitor gekoppeld. Ik heb geluk, er is al wat weeënactiviteit, dus ik mag op de verlosafdeling blijven. Het begint nu toch al wat te rommelen. Na een uurtje komt de vroedvrouw terug om eens te kijken hoe ik er voor sta, maar het resultaat is nogal een domper. Amper 1 cm opening en de baarmoederhals is nog niet eens voor de helft verstreken. Stiekem had ik gehoopt op al heeeeel veeel opening (én een hoge pijndrempel...) .


Rond 06u begint het allemaal toch wat vervelender te worden. Ik loop wat rond in de kamer en hang wat voor het raam. "Pfieuw... dit gaat hier niet plezant worden" denk ik. Buiten zie ik mijn collega's opkomen voor hun vroege shift en ik zou er alles voor doen om nu in hun plaats te zijn.


Om 08u komt mijn gynaecoloog een kijkje nemen. Nog niet veel vooruitgang. 2 centimeter en baarmoederhals bijna volledig verstreken. Hij legt uit dat ik wel wat meer pijn ga voelen, omdat de buffer van het vruchtwater er niet meer is. Tof. De weeën worden ondertussen steeds pittiger en bijna niet weg te puffen. Ik besluit mij wat af te zonderen in de badkamer, want mens, wat werkt mijn lief mij op de zenuwen. Hij doet nochthans zo zijn best. Tjah, zo zijn vrouwen die aan het bevallen zijn zeker? Ondertussen is er nog een leuk kwaaltje bijgekomen; ik moet contstant overgeven. Echt geen pretje, je maag die samentrekt als je je eigenlijk moet proberen te ontspannen. Ik sluit mijn ogen, hou mijn adem in en laat iedere wee zo passeren. Niet ideaal, maar voor mij helpt al dat gepuf al lang niet meer. De gynaecoloog komt nog een paar keer langs en vanuit de badkamer hoor ik hem praten met het lief over de voetbal... grrmbll... .


Rond negen uur ga ik terug op het bed liggen en zoek terug steun bij mijn liefke. Hij wrijft stevig op mijn rug en het helpt een beetje. Als de gynaecoloog terug binnenkomt heb ik echt een weeënstorm en begint paniek lichtjes op te borrelen. Hij onderzoekt mij nogmaals en komt tot de vaststelling dat ik nog maar 2 cm heb. Evenveel als een uur geleden dus. Dit gaat hier niet vooruit. Hij oppert om misschien toch straks maar eens aan epidurale te gaan denken. Ik kijk naar mijn vriend, want ik had mij eigenlijk voorgenomen om het zonder te doen. Maar dit heeft zo geen zin. Het gaat niet vooruit, er zit geen tussenpauze tussen de weeën en ik begin stilletjes aan de moed te verliezen. Het is overigens best wel druk op de verlosafdeling, want ik heb nog niet veel vroedvrouwen gezien. De gynaecoloog ziet onze blik en stelt voor om het anders nu meteen te doen. Ik stem gelijk in. Ik weet wat het is om weeën te voelen, ik moet tot gal toe overgeven en de gedachte dat het nog erger gaat worden en dat het ook niet snel vooruit blijkt te gaan, schrikt mij eigenlijk enorm af.


Om kwart voor 10 komt de anesthesist binnen. En wat blijkt, het is een oude vriend van mijn lief. Ze hebben nog samen in de klas gezeten. Wat tof, wat gezellig! Maar ik kan alleen maar beleefd snauwen of hij wat wilt voortmaken. Ik bega de fout om te vragen wat de nevenwerkingen zijn en hij begint aan een, voor mij uren durend, betoog van de eventuele gevaren. Na zijn uitleg gaat hij terug naar buiten en komt de vroedvrouw een infuus plaatsen. Zo raar dat ik het nu eens niet zelf moet doen. Rond kwart na 10 komt de anesthesist terug en rond half 11 zit mijn epidurale verdoving. O, wat voel ik mij zalig. Hij staat niet zo heel hard, dus ik voel de weeën nog lichtjes, maar wat een verschil! Wel vervelend dat ik nu niet meer kan rondlopen, maar dat neem ik er toch maar al te graag bij. We besluiten wat te slapen, het liefke en ik, we zijn er zowaar wat emotioneel van. Straks wordt ons eerste dochtertje geboren!


Om half twaalf word ik nogmaals onderzocht, ik heb drie centimeter. Zo traag dat het vooruitgaat zeg... Mijn arts besluit mij wat weeënopwekkende medicijnen bij te geven. En het helpt, want rond half 1 zit ik al aan vier centimeter. Het wordt eventjes griezelig, want haar hartslagje gaat naar omlaag. Direct komt de assistente, samen met de vroedvrouw meekijken. We zoeken een andere houding en als ik op mijn linkerzij lig, gaat de hartslag terug omhoog. Ik vraag mij af wat ik aan het doen zou zijn, moest ik geen epidurale gehad hebben... Waarschijnlijk was ik nu al door het raam gesprongen? Ik val in een doezelige slaap.


Om kwart voor twee word ik terug wakker met een grote druk. "Ojee", denk ik "ik ga toch begot niet naar het toilet moeten zeker... ". Visioenen van bedpannen schieten mij te binnen, maar ik bel toch eventjes de vroedvrouw. Als ze komt, besluit ze mij nogmaals te onderzoeken. En wat blijkt... Ik heb zowaar 10 centimeter! Die druk die ik voel is persdrang! Op twee uur tijd van 3 naar 10 centimeter! Dat had niemand verwacht, want zelf mijn gynaecoloog was even naar huis gegaan.

Ik word in gereedheid gebracht, gelukkig mag ik op de kamer zelf blijven en ik stuur nog vlug een smsje naar de grootouders, want die zitten vol spanning mee te volgen. Het lief en ik kijken elkaar nog eens aan en er blinken tranen in zijn ogen. Dit is zo spannend. De dokter komt binnen, installeert zich en vraagt of we er klaar voor zijn. Rond tien na 2 mag ik beginnen persen. Het gaat goed. Ik ben er direct mee weg en een vroedvrouw vraagt of ze de spiegel eens moet houden. Nee, dit wil ik eigenlijk liever niet zien en zo ook mijn vriend. Na een paar keer persen wordt het hoofdje en de schouders geboren en dan zegt de gynaecoloog "Neem ze maar, vlug". Ik snap eventjes niet wat hij bedoelt, maar heb dan toch ineens door dat het over mijn dochtertje gaat, aja. Deze kans wil ik niet laten liggen! Ik buig voorover, trek de rest van mijn eerstgeborene haar lijfje uit mij en leg ze op mijn buik. Dit voelt zo goed! Ze slaakt een verbaasd schriel minikreetje en wij kunnen alleen maar lachen. Op de klok is het 14u29 en het lief knipt de navelstreng door. Al wat ik kan zeggen is "zie eens of het wel een meisje is".

Na mijn bevalling heb ik lang gezeurd over die epidurale en die weeënopwekkers. Als ik het had geweten was ik langer thuis gebleven toen mijn water brak. Maarja, hoe gaat dat ook. Het is je eerste en je bent naiëf. "Als je vruchtwater verliest moet je onmiddelijk naar het ziekenhuis komen", was mij in De Les verteld. Ik was sowieso heel erg bang om plots persweeën te krijgen en, met mijn moeder een uur hier vandaan, thuis te moeten bevallen met alleen mijn vriend als ondersteuning.

Aan de andere kant, ik kan mij niet voorstellen dat ik zonder epidurale haar zelf uit mij zou kunnen getrokken hebben. Dat was echt zo'n magisch moment, dat kan ik in geen woorden beschrijven.

Ik heb het ook heel moeilijk gehad met het feit dat ze die drie weken te vroeg geboren is. Ik vond dat er precies iets van mij afgepakt was, door zo ineens te bevallen. Ik heb getreurd tot de uitgerekende datum er was en voel mij daar nog altijd erg schuldig over. Natuurlijk was ik ontzettend gelukkig dat ze er was (en dat ze gezond was), maar aan de andere kant zat ik er emotioneel heel erg door. Tranen met tuiten heb ik gehuild die eerste weken.

Volgend weekend is haar verjaardagsfeestje met de familie, maar vandaag vierden we het al heel eventjes onder ons drietjes. Ik heb verlof kunnen krijgen, maar het liefje niet, dus gaan we zaterdagmiddag verder vieren (ik heb ook een kleedje gemaakt, dat ik dan wel zal tonen).

Vandaag had ze het kersenkleedje aan, dat ik een paar weken geleden maakte:

Hieperdepiep ook voor Sabine en Mama P. die vandaag ook elk een jarig kindje in huis hebben!