A letter to Elise

Lieve Elise,

Mijn mooi meisje, zotte muts, klein vriendinneke... vandaag ben je negen maand oud. Je bent gewoon al langer uit mijn buik dan je er ooit hebt ingezeten. Toch is het al die tijd ook jij en ik geweest, alsof we nog steeds één geheel waren. Waar jij was, was ik ook en omgekeerd. We sliepen samen, lachten samen en af en toe huilden we eens samen. En hoe meer jij groeide, hoe sterker dat onze band werd.

Het duurde in het begin even eer ik doorhad hoe je in elkaar zit en wat je kleine kantjes zijn. Een baby komt immers niet met een handleiding en je bent nu eenmaal mijn eerste. Mijn proeflapje, al klinkt dat lelijker dan ik het eigenlijk bedoel. Jij hebt mij geleerd om mama te zijn. Ik ga nooit meer zo verwonderd -of onervaren- zijn, bij een eventueel broertje of zusje van jou. Dat ondersteboven gevoel dat je krijgt als je eerstgeborene op je wordt gelegd en hoe magisch het is als enkele weken later dat eerste lachje komt... nooit kan het nog zo speciaal zijn, als het toen was met jou.

Het afgelopen jaar was fantastisch. Het begon met die drie maanden onverwacht vrij om te wachten op jouw komst. Ik wist toen nog niet hoe leuk en mooi jij wel bent, anders ging ik nooit zo geduldig geweest zijn. In tegendeel, toen je plots, geheel onverwacht, bijna drie weken te vroeg kwam, was ik eerlijk gezegd wat teleurgesteld. Ik was graag zwanger van je. Ik koesterde mijn buikje en was nog in de totale ontkenning dat ik ooit ging moeten bevallen. Dat plots mijn water brak, zonder enig voorteken, was dan ook een totale schok. Ja, achteraf gezien waren er natuurlijk wel signalen geweest. Zo is het absoluut niet normaal dat ik al de vensters gewassen had, de strijk in de kast lag en dat gans het huis er spik en span bij lag. Nu weet je wel beter hé? ;o)

Je eerste weken waren moeilijk, ik ga er niet om liegen. Je huilde veel en het leek wel of je ook liever nog wat in mijn buik was gebleven. Het was afkicken, zowel voor mij als voor jou en mijn hormonen maakten mij gek. Bij ieder klein dingetje dat je kon, volgde standaard een huilbuitje door mij. Toen je eerste pyjama te klein geworden was, heb ik zoveel gehuild dat papa de volgende dag een pakje mee had: hetzelfde pyjamaatje, maar dan drie maten groter. Zo ontzettend lief dat ik natuurlijk weer moest janken. De borstvoeding vlotte ook niet goed en op de koop toe bleek je reflux te hebben. Het was een moeilijke periode, een eenzame ook, want papa moest veel werken en soms had ik echt het gevoel er alleen voor te staan.

Maar na die eerste lastige tijd, brak de tijd van genieten aan. Het was elke dag stralend weer en samen gingen we veel op stap. We zaten uren in het park, in de stad of op ons koertje. Soms haalden we papa op in zijn kantoor en dan deden we samen met hem een terrasje. Elke maand gingen we ook een paar dagen logeren bij oma en opa. Je werd daar ontzettend verwend en terwijl mama wat bijsliep, keken je prachtige blauwe oogjes vol verwondering naar zoveel moois en groen dat er te ontdekken viel.

Je beseft het niet, lieve mie, maar vanaf volgende week wordt alles anders. Onze vakantie samen zit er op en we zetten een stapje in de grote wereld. Een wereld die tot nu toe onbekend is, zowel voor jou als voor mij. Ik word een werkende moeder en jij, jij moet naar de crèche. Vanaf nu begint het gejaag, de stress en het doordoen weer. 't Is niet meer van lanterfanten en wat vandaag niet gaat, doen we morgen wel.

De gedachte dat je meer dan vijf kilometer van mijn weke moederhart vandaan zal zijn is gewoonweg ondragelijk. Ik word er misselijk van. Iemand anders dan ik zal je troosten als je een dipje hebt, maar kan dat nooit zo liefdevol doen, als ik dat zou doen. Iemand anders dan ik zal het opmerken dat je iets nieuws kan, maar zal daar nooit zo verbaasd over zijn.

Maar het is ongetwijfeld ook positief. Je gaat daar regelmaat krijgen en vreemd fruit als litchi en papaja kunnen eten (!). Je zal er leren spelen en je eerste vriendjes maken. Je zal ook ontdekken dat niet gans de wereld rond jou alleen draait, dat er nog andere kindjes zijn, die elk hun aandacht vragen en verdienen. Ook zal je veel meer tijd met je papa doorbrengen, je grote held en voorbeeld. Als je hem ziet blinken jouw oogjes mogelijks nog meer dan die van mij dat doen.

Een nieuwe fase dus die aanbreekt in je leven, met veel veranderingen. Maar hoeveel dingen er ook anders worden, één iets zal altijd hetzelfde blijven.... je papa en ik zullen altijd achter je staan en je ontzettend graag zien.

Dikke zoen,

Je mama

0 tot 9 maand